Αληθινές ιστορίες (Τεύχος4)

Ο μακαρίτης Περικλής από το χωριό Κούβελα είχε εφτά παιδιά. Είχε όμως και πολλή φτώχεια. Και όμως ούτε για το ένα στενοχωριόταν ούτε για το άλλο. «Έχει ο Θεός», έλεγε. Είχε ο Θεός; Για να δούμε.

Μια χρονιά εκεί στη δεκαετία του ΄50 το στάρι του τελείωσε από τον Νοέμβρη. Δεν είχε ούτε σπυρί να αναθρέψει τη φαμελιά του, τα πολλά παιδιά. Έτσι πήγε στη θεια του τη Λιάκαινα, που και φαμελιά δεν είχε μεγάλη και σιτάρι είχε. Θεια, της λέει, θέλω να μου δώκεις ένα σακί σιτάρι δανεικό.

– Ρε μαύρε Μπερεκλή, τι να σου κάνει ένα σακί, εδώ έρχεται χειμώνας, ξέρεις πόσο καιρό θέλουμε μέχρι να θερίσουμε και να αλωνίσουμε; Πώς θα τα βγάλεις πέρα;

– Έχει ο Θεός, θεια, εγώ θα στο φέρω μέχρι τα Χριστούγεννα.

Η θεια Λιάκαινα του το έδωκε και ούτε που περίμενε να το πάρει πίσω.

Σε λίγο καιρό ο Περικλής πάει για «φύλαγμα» και σκοτώνει δυο κουνάβια. Πήγε το δέρμα τους στην Καλαμάτα τα πούλησε 1.000 δραχμές το ένα. Για ΄κείνο τον καιρό τα κουνάβια είχαν πέραση και τα λεφτά ήσαν πολλά. Πήρε γέννημα ο Περικλής, έδωκε το δανεικό, και έβγαλε τη φαμελιά του μέχρι τη Λαμπρή. Στη συνέχεια πήγε για μεροδούλια στο σκάψιμο στη Μεσσένια, έβγαλε και άλλα λεφτά και πέρασε τη φαμελιά του όλο το χρόνο.

– Έχει θεός, έλεγε.

Και πράγματι είχε !